Pour voir le programme ainsi que le texte de charte, cliquez sur http://socialsante.wallonie.be/?q=news-evenement-signature-charte-egalite-chances-2013

Info pratiques:
Le 3 mai 2013 de 14h00 à 17h00 (+ drink de clôture)
Moulin de Beez, Rue du moulin de Meuse 4 – 5000 Namur (Beez)
Inscription obligatoire avant le 27 avril 2013 via http://ecomptes.wallonie.be/eInscriptions/index.php
Pour toutes informations complémentaires, vous pouvez contacter Barbara Brunisso à barbara@genderatwork.be ou par tél: 0498269166

Portfolio 2012 English

Portfolio 2012 French

2012 portfolio Nederlands

De nieuwe energieregelgeving in België, en in het bijzonder de regelgeving inzake de Energieprestaties van Gebouwen en Binnenklimaat (EPB) vormt een belangrijke evolutie binnen de context van de wetgeving rond rationeel energiegebruik. Maar men besteedt weinig aandacht aan de impact van deze maatregelen op de meest bestaansonzekere gezinnen. Binnen het actiedomein ‘Sociale rechtvaardigheid’ beklemtoonde de Koning Boudewijnstichting reeds het belang om de doelstellingen inzake energie-efficiëntie en sociale cohesie op elkaar af te stemmen; de maatregelen en instrumenten die warden ontwikkeld in de strijd tegen de klimaatverandering moeten aansluiten bij de Algemene Beleidsverklaring die zich tot doel stelt om tegen 2020 380.000 personen uit de armoede te halen.

Daarom vroeg de Koning Boudewijnstichting een studie over de potentiële sociale impact van de nieuwe regelgeving inzake de energieprestaties van gebouwen en binnenklimaat (EPB) in België. Aan Genderatwork werd gevraagd om de EPB-regelgeving te analyseren op basis van de genderdimensie en om te bepalen welke potentiële impact de EPB-eisen hebben op de meest sociaal kwetsbare mannen en vrouwen. Voor zover we weten is dit een uniek werk aangezien er over dit thema nog nooit een studie gemaakt is. Het werk gaat in op een aantal bedreigingen voor de meest kwetsbare gezinnen en probeert ook opportuniteiten aan te geven.

Download het volledige rapport hier:

New starting date: April 25th 2013

Due to some unforeseen practical circumstances we have chosen to postpone the launch of our Gender Works! Noon Conferences until April 25th. Have a look at the new dates:

• 25th April: Gender and disability: is there an actual intersection?
• 30th May: Gender at work in schools: can our children’s schools not reproduce gender stereotypes?
• 27th June: Masculinity revisited: is there such a thing as a male perspective on gender?
• 26th September: Gender mainstreaming in policymaking: the death of a revolution or a slow revolution?
• 24th October: Gender budgeting: what if we applied gender budgeting on state-funded religions?
• 28th November: Energy: is gender a relevant perspective for sustainable energy policies?
• 19th December: Development cooperation: should we be focusing on men in development aid?

You can inscribe yourself on  our website!

Gender and disability: is there an actual intersection?

Do you work with people with a disability? Then you probably have noticed that having a handicap has a different impact on the lives of girls and boys! The United Nations’ Convention on the Rights of Persons with Disabilities states in its article 6 that: ‘… women and girls with disabilities are subject to multiple discrimination, and in this regard (States Parties) shall take measures to ensure the full and equal enjoyment by them of all human rights and fundamental freedoms. …’

Why that need of paying a particular attention to women with a disability? Would that mean that these women are simply forgotten by governmental inclusion measures, by feminists and gender studies scientists, by all of us?

During an action research project on the intersection between disability-gender-employment in the Walloon region, the Genderatwork team had to face this question. We had to ask ourselves whether there is such a thing as an actual interaction between gender and disability, and what the effects of it would be. Is there a need to for all social, economical and political actors to be sensitive to such an intersection? Come and find out with us what the answer could be!

In deze opleiding vind je voor het eerst ook een bijdrage over gender budgeting en levensbeschouwing
. 

De federale wet gendermainstreaming verplicht de Belgische overheid om in al haar beleidsdomeinen te werken aan meer gendergelijkheid. Gender budgeting is – naast de gender test – een van de instrumenten die 
de wet oplegt: alle federale budgetten moeten voortaan genanalyseerd worden en geclassificeerd in een aantal categorieën volgens hun mogelijke genderimpact. Genderatwork trok een paar stoute schoenen aan en paste het instrument toe op de financiering van de levensbeschouwingen…

Inschrijven kan voor de volledige opleiding maar op per dagdeel, en dat via de site van CeMIS waar je ook meer info vind over de opleiding: www.cemis.ua.ac.be. 

Hierbij ook de info in pdf: Levensbeschouwing, overheid & samenleving, CeMIS 2013

Sport’s what’s unequal in school. My observant daughter had a whole collection of small examples: the school’s sports day where the girls had to run only one tour to the boys’ two tours, or the tournament where all the captains turned out to be boys. One teacher apparently has made special treatment for girls the norm: he’s a young man, just out of school, but to my surprise I learned that in his class girls do push-ups on their knees while boys have to do the regular type…

There’s no reason why girls should be treated like they’re weaker, argues my opinionated daughter. And she’s right, before puberty there are no physical differences between girls and boys that would warrant such a different approach. She feels humiliated. Since she has spoken out on this subject, other kids come to her during recess and tell her more examples of unequal treatment. They think it’s great she has put it on the agenda!

I vacillate between pride in this young generation – not just in my daughter-of-an-outspoken-feminist, but also in her schoolmates who support her outrage – and shock at the short-sightedness of the young schoolteachers fresh from college. After all, they should be the ones teaching the young generation about equality, not the other way around.

A far worse story recently came my way, told by a friend. This tale comes from a school with a large presence of children with a different ethnic background. Her daughter came home from school one day with a torn jumper. She told her mother that a certain boy tore it because she wanted to play with a ‘boys’ toy. This happened on the playground, the toy being one of the school’s, which should be in principle freely available to all. Even worse, she told her mother that the teacher admonished her, not the boy in question: it was her fault! She shouldn’t have gone into the boys’ zone! Confused, the mother went to school to speak with this teacher. After all, this was 2000 something, somewhere in Brussels… The teacher explained that the school’s policy was to physically separate the playground into two zones: one for girls, one for boys, each with their own (stereotypically divided as it turns out) toys. She tells my friend furthermore that the school could not handle the problem in any other way, and that they were really protecting the girls: these ethnic minority boys simply refused to play with the girls…

This is not my story, not my daughter’s school. I cannot therefore tell you how I would have dealt with this situation. I can tell you though, that this very misguided strategy does not deal with the problem but on the contrary legitimises the boys’ behaviour. I’m not even going into how upset I get when I start to think of all the negative messages the girls and boys get in this setting, about being a girl or a boy, about adults, about other cultures… I’m convinced that cultural or religious differences are a source of sustainability in a society’s tissue. I’m also convinced that locking children into one type of thinking about the world is detrimental to their development and to that of our society, which in the globalised world will be a multicultural one or it will not be. Children are perfectly able to integrate two different modes of thinking and doing: one at home and another one at school. It will make them more flexible, stronger and ultimately thus help them to make themselves and our society more resilient and able to handle differences and adapting to an evermore quickly changing environment. What is more, our society has decided that we want to achieve gender equality! That battle was fought, now we have to put our money where our mouth is. The environment of ethnic minority children will be on all levels (hopefully!) a mixed one. This is what we should be preparing them for: sharing equally toys and tasks at school, as they will have to later in the public domain and at work. They can do it. We just need the courage to help them develop the necessary competences.

So, if you thought our girls and boys are treated equal in school in 2012 in Brussels, think again.

Katlijn Demuynck, 5 October 2012

Het begint allemaal met het verhaal van een recente onsmakelijke affaire van een politicus – enfin, recent, plots bleek deze man al z’n hele politieke carrière hele losse handjes te hebben ten opzichte van medewerksters en journalistes – dat werkt als een domino steentje. Het ene verhaal over ongewenste intimiteiten na het andere komt bovendrijven: boemannen in de politiek, in de media… overal waar vrouwen zich in de publieke ruimte wagen, werden en worden ze belaagd en onderworpen aan oneerbare voorstellen, beledigende insinuaties, seksuele chantage, verbaal en seksueel geweld. Vrouw na vrouw getuigt en telkens weer klinkt hetzelfde refrein van spijt dat ze zolang gezwegen hebben.

Parallel aan dit fenomeen, maken we kennis met homobashing. We leren dat homo’s en lesbiennes op straat worden lastig gevallen, beledigd, in elkaar geslagen,… Hand in hand over straat lopen met een verliefde blik in de ogen is voldoende. Hoe meer gevallen de pers halen, hoe ernstiger de verhalen worden. Er zijn ondertussen een paar doden gevallen.

Op facebook en in de straten van Brussel beginnen jonge vrouwen een virtueel netwerk uit te bouwen van getuigenissen over sexual harrasment; een Engelse term die zoveel meer de lading dekt dan ons té brave ‘ongewenste seksuele intimiteiten’, alsof de ongewenstheid ervan het enige verkeerde is aan de verbale agressie waarover zoveel jonge vrouwen verhalen. ‘Hollaback’ geeft deze vrouwen de kans om collectief terug te roepen en zo niet langer meer de eindeloze stroom verbale drek passief en geïsoleerd te moeten ondergaan.

En dan, midden in het komkommerseizoen, staat er een nieuwe heldin op: Sophie Peeters. Deze eindejaarsstudente presenteert een persoonlijke documentaire over de dagelijkse realiteit van sexual harassment in bepaalde Brusselse wijken. Een schot in de roos: niemand blijft onberoerd bij dit moedige document. Al heel snel overstijgt Sophie’s document het lokale niveau. Op internet is het een ware rage. Op internationale nieuwsredacties reageren journalisten verbaasd: mannelijke journalisten zijn verbaasd over de algemene verspreiding van het fenomeen en vrouwelijke journalisten zijn verbaasd over de verbazing van hun mannelijke collega’s. Terwijl we in België nog discussiëren of het nu al dan niet gaat om een beperkte groep slecht-opgevoede jongeren met een bepaalde etnische achtergrond, wijzen de internationale reacties op een andere – wellicht nog pijnlijkere – kant van dit verhaal: sexual harassment is een universeel fenomeen. Anno 2012 worden vrouwen overal ter wereld in de publieke ruimte lastig gevallen; hoe ze zich gedragen, hoe ze zich kleden maakt niet uit. Tot in de virtuele publieke ruimtes van games, worden vrouwen uitgescholden en uitgemaakt.

Homobashing en sexual harassment zijn wat mij betreft twee kanten van dezelfde realiteit. Ongetwijfeld komt het gedrag van de daders voort uit frustratie; iemand die goed in z’n vel zit en zich gewaardeerd en verbonden weet met z’n omgeving, heeft geen nood aan dergelijke wandaden om zich een plaats te verwerven in deze wereld. Het is dus vast en zeker een soort klasse strijd: de publieke ruimte is het toneel van een machtsstrijd waar onze gefrustreerde medemens op negatieve wijze de aandacht opeist. Vrouwen en holebi’s zijn het ideale slachtoffer: holebi’s omdat ze ‘afwijken’ van de norm,  vrouwen omdat traditionele waarden en normen dicteren dat ze ‘zwak’ zijn.

Nultolerantie en heropvoeding zegt de ene, wegwerken van discriminatie in het onderwijs en op de arbeidsmarkt zegt de andere. Laat het ons allemaal doen. Laat ons vooral zorgen dat iedereen in deze samenleving echte kansen krijgt en er sowieso bij hoort. En laat ons vooral ook niet langer tolereren wat er in onze straten al zo lang onder al onze ogen gebeurt. Maar laat ons vooral ook onder ogen zien dat we daarmee enkel de symptomen kunnen wegwerken en niet de ziekte: de diepgewortelde ongelijkheid in onze zo vaak geprezen traditionele normen en waarden tussen vrouwen en mannen, holebi’s en hetero’s, witte en gekleurde mensen, validen en gehandicapten, rijken en armen.

Het is tijd voor een nieuw manifest à la Le deuxième sexe van Simone de Beauvoir. Wie schrijft het manifest voor de eerste sekse? Wie durft de uitdaging aan te gaan om te onderkennen dat wat we zien in Sofie’s documentaire onlosmakelijk verbonden is met onze normen en waarden over mannelijkheid? Dat het ideaalbeeld van de succesvolle, sterke man verbonden is met z’n schaduwbeeld: het ontaardde macho gedrag in onze straten? Vrouwen worstelen al meer dan een eeuw met hun tweederangspositie. We hebben veel vooruitgang geboekt, maar fundamenteel zijn mannen nog altijd gedoemd tot de rol van het ‘sterke’ geslacht waardoor ze vrouwen in de rol van het ‘zwakke’ geslacht blijven duwen. Misschien is de tijd eindelijk rijp voor mannen om het juk van hun eersterangs positie af te gooien, om gewoon te mogen zijn en geen ‘echte’ vent meer te moeten zijn.

Ondertussen oogst 2012 aan de lopende band nieuwe genderverhalen: van de Amerikaanse senator die beweert dat je niet zwanger kan worden van een verkrachting tot Vladimir Poetin die via de keiharde aanpak van Pussy Riot de wereld even laat weten wie er echt de broek aan heeft in Rusland. Gender heeft zelden zo hoog op de agenda gestaan, laat ons er goed gebruik van maken!

Read the whole article (download pdf here: gender Alliance article puissant)

De laatste tijd regende het in Vlaanderen schandalen over ongewenste seksuele intimiteiten. Was ik verbaasd over deze verhalen van vrouwelijke journalisten en politieke medewerkster over grof seksisme? Nauwelijks. Ik was blij dat het eens uitkwam, dat er een paar vrouwen de kat de bel aanbonden en zo het Vlaamse politieke en mediatieke gebeuren een geweten schopten. Een lawine verhalen volgde, de ene na de andere vrouw getuigde over ongepast gedrag en in al die verhalen valt een rode draad op: allemaal hebben ze er spijt van dat ze niet sneller de klok luidden.

Toevallig zag ik net een BBC reportage over seksisme in het voetbal. Het netwerk Women in Football getuigt er over de schering en inslag van seksisme in een der laatste mannenbastions: de edele sport van het voetbal. Het was er wachten op een incident tussen collega voetbalcommentatoren dat toevallig werd gefilmd: een journalist vraagt op niet mis te verstane toon en met bijhorende gestes aan een journaliste of ze zijn hemd niet in zijn broek wil terug steken. Een derde journalist lacht smakelijk. Het daaropvolgende schandaal kostte de twee mannen hun job.

In de reportage getuigt de ene vrouw na de andere: lijnrechters, managers, journalistes, de eerste vrouwelijke UEFA executive…, allemaal kregen ze te maken met seksisme. Het soort seksisme waar je niet goed van wordt: de toegang tot de lokalen ontzegd worden omdat je niet met de baas wil slapen, een heel voetbalstadium vol supporters – waarvan tegenwoordig een goede 30% vrouwen – dat naar de commentatrice scandeert “show us y’r tits”… De journaliste die de reportage maakt, is zelf een sportjournaliste en heeft de feiten aan de lijve ondervonden. Ze verklaart dat ze als jong meisje van 22 het er gewoon bij nam. Ze was bang dat als ze whistleblower speelde, ze alleen zou komen te staan…

En plots begrijp ik mijn woede over het Marokkaanse incident: Turtelboom was in gezelschap, maar ze stond alleen. Haar collega stond doodleuk – en breed grijnzend – de hand te schudden van de dader. Wat zou hij doen als onze Premier beledigd wordt omdat hij een homo is, of als een zwarte minister de rug wordt toegekeerd? Gaat hij ook dan schaamteloos profiteren van het feit dat hij het podium even niet moet delen onder het mom van de economische belangen van het land? Wat mij betreft is de blaam dus maar voor een deel voor Turtelboom die – zeker – een kans heeft gemist om een krachtig signaal tegen intolerantie de wereld in te sturen. De blaam is evengoed voor Reynders die zijn collega minister manifest in een lastig parket, flagrant in de steek heeft gelaten.

Ik ben 44, mijn dochter 14 en in de 30 tussenliggende jaren is er niet zoveel veranderd. Als mijn dochter de deur uitstapt in haar korte rokje hou ik mijn hart vast en voel ik me verplicht om haar te waarschuwen dat de wereld voor haar als jong, aantrekkelijk meisjes weleens gevaarlijk kan zijn. Ik heb de beste bedoelingen: een gewaarschuwd mens etc. Maar het steekt me dat het nog nodig is. En was mijn dochter een zoon, ook dan zou ik er niet zo gerust op zijn.

Jazeker het wordt tijd dat we terugroepen: het initiatief Hollaback! – sinds kort ook actief in de Brussels straten en op facebook – heeft dat ook begrepen. We moeten de verhalen over ongewenste seksuele intimiteiten, homobashing en andere leuke fenomenen uitbrengen – zelfs al kost ons dat persoonlijk op allerlei manieren een prijs – omdat de andere slachtoffers dan weten dat ze niet alleen zijn, dat het hun fout niet is en dat ze luid en krachtig moeten en kunnen terugroepen. Alleen dan, alleen als we intolerant zijn tegenover intolerantie, heeft de dochter van mijn dochter een kans om met een gerust hart in haar korte rokje over de Brusselse lanen te flaneren.

Katlijn