Electrabel doet het “Samen voor minder CO2”: een toekomst vol genderstereotypen

Op sfeervolle muziek van Cat Stevens tonen de kids het goede voorbeeld: het begint met een ernstig meisje dat een nieuwe spaarlamp indraait, ze moet ervoor op een ladder klimmen die kleine broer stevig vasthoudt; hij krijgt een zoen als beloning. Dan klimmen twee jongetjes in overall in een vrachtwagen. Twee andere jongetjes isoleren de zolder en zusje komt met een dienblad vol lekkers. Twee dakwerkertjes plaatsen vervolgens zonnepanelen. De vrachtwagenchauffeurtjes fluiten ondertussen op de meisjes, ze krijgen er een uitgestoken tong voor terug. De twee techneutjes zijn klaar met de zonnepanelen en wissen het zweet van hun aanzicht. Alle jongetjes komen samen en bouwen verder aan een windmolenpark. Deze keer heb ik zelfs niet geteld. De sector van de hernieuwbare energie is een mannenzaak zoveel is duidelijk en de meisjes lijken hoogstens “waitresses at the table of life” (Wie zei dat ook alweer? John Lennon?).
Elke scène in dit filmpje is een gemiste kans. De boodschap is dat vernieuwbare energie een zaak is voor volwassenen, niet voor kinderen. Maar de onbedoelde subtekst van het filmpje leest helemaal anders: de toekomstige generaties – de kinderen van nu – gaan het later allemaal even stereotiep aanpakken als tot nu toe het geval was. Technische beroepen zijn mannenberoepen, vrouwen zorgen en flaneren aantrekkelijk door de straten. Maar het lijkt ze allemaal wel te lukken. Hoezo, we gaan het niet aan hen overlaten?Was het niet leuker geweest om wat origineler uit de hoek te komen? Jongens en meisjes hadden samen aan hernieuwbare energie kunnen werken en falen, omdat – want dat is tenslotte de boodschap – ze het zonder onze volwassen interventie, niet halen.

This entry was posted in Uncategorized and tagged . Bookmark the permalink.

Comments are closed.